Ik probeer te luisteren naar de stem die ik niet hoor.

Te voelen wat mijn organen mij proberen te vertellen.

Ik probeer te kijken naar het nu, in plaats van te turen naar de verte.

Mijn plek hier lijkt rustig en stabiel. Verder kijken doet me slikken. 

Kan ik nog iets langer blijven staan?

Benen die beven en ogen die turen. 

Wat zie ik daar toch? 

Het mocht wel even, beter kijken en wachten. 

Nooit verwacht dat ik voorzichtig enthousiasme bespeur.

De wereld heeft me gekneed tot een kleine bal,

rollend naar het einde. Afgebrokkeld bij de finish-lijn. 

Nu voel ik. Zolang ik op de achtergrond maar blijf, 

luisteren naar de kalmte die verstopt zit achter de zenuwen. 

Verduisterd. Gordijnen open.

Laat de wereld maar weer komen.

C.