Ik koos voor blauw echter niet wetende wat ik aan het doen was. 

Gedwongen door de lucht, de zee, de muur, en de kaars,

weet ik niet meer of de keuze van binnen, of van buiten kwam.

Mezelf afsluiten van mijn verlangen weet ik niet meer wat ik moet willen.

Terugkijkend nu ik tijd heb, weet ik niet of ik eigenlijk altijd vast zat in een regenboog, 

meegevoerd in een vast patroon naar een eind dat nooit voor mij in het verschiet lag. 

Wel als ik hard vecht tegen de paarse boog die me de hele tijd op mijn schouder tikt, 

en als ik de groene zijde die me vraagt om weer te drijven, uit het zich laat verdwijnen. 

Blauw. Het is blauw. Het zal altijd blauw zijn. 

Doorgaan en doorgaan door de zee van tinten. 

Toch is dit niet wat ik altijd gewild heb, want als ik echt luister naar de kleuren van de wind. 

Dan weet ik dat ik geel echt mooier vind. 

C.