De maan schittert aan de hemel, de cyclus is weer rond.
Ze herinnert ons aan het ritme van het leven.
De energie die ons, onbewust, verbindt in een regelmaat.

Toch kan ik niet zeggen dat het leven mij niet continu verbaasd.
Ik kan dit niet zo maar voorbij laten gaan, ook al is het ver weg.
Ik sta stil, terwijl de rest van de wereld verder gaat.

De maan laat mij beseffen dat het ritme, dat ik zo vaak veracht, prachtig is.
Ze reflecteert het licht van de zon en laat hierdoor de mooiste kant zien, van simpel ogende dingen.
Ik besef me dat ik niet zo maar voorbij kan lopen aan de wereld die schittert, want zo maar kan het voorbij zijn.

Ook al staat iemand zo ver van je vandaan, deze wereld is toch een beetje leger zonder iemand die schittert, want iedereen schittert op haar eigen manier.

Het is het ritme van het eindige leven. Het ritme is prachtig, evenals de eindigheid.
Al is het nu tijd om stil te staan. Om te kijken naar de maan en te beseffen hoe elk eenvoudig onderdeel op deze wereld, jouw leven uniek maakt.

Hoe vaak je iemand ook hebt gezien, hoe vaak je iemand hebt gesproken; iedereen heeft jou op deze plek gebracht, waar jij nu staart, naar de heldere maan.

C.