Het regent zachtjes op de verlaten straten.
De druppels tikken op mijn verkleurde paraplu,
terwijl enkele mensen haasten
over de natte wegen rennen op weg
ergens naar toe. Zo
snel mogelijk uit de nattigheid
die onze haren laat verslappen en onze mondhoeken doet zakken.
Terwijl ik daar loop met een grote glimlach, vandaag gaat het
namelijk goed. Ik heb een rust over mij heen die ik soms ken.
Niets kan daar tegenin.

Ik eet wat meer en het maakt niet uit.
Ik krijg later wel weer bedenkingen.
Het is donker, maar het licht gaat niet uit.
Ik krijg later wel de rekeningen.

Deze momenten van ultiem geluk om simpele dingen,
doen mij beseffen hoe mooi dit eigenlijk is.
Alle mensen om mij heen, ieder uniek en ieder speciaal.
Alle gebouwen, hoe lelijk en modern ook, iemand heeft
de moeite genomen. Zo veel mensen hebben de moeite
genomen. Nu is het.

En ook al zijn wij eigenlijk niet en staat niets eigenlijk is.
Er is niets mis met deze werkelijkheid, want elke
kleine regen druppel, maakt deze wereld onze wereld. En laat
ons samen ervaren waar
wij eigenlijk niet zijn. Daarom geniet ik
van deze rust en van ons niet zijn. In deze regenachtige nacht.
Licht uit.

C.