Als ik denk aan hoe weinig het scheelt als ik praat
en het niet uitmaakt hoe het scheelt.

Ineens kom ik dan de woorden te kort, omdat
ineens is besloten dat
ik je niet alleen mag
De vraag is
wie heeft dat bedacht?

Ineens maakt het uit wat ik zeg en wat ik doe.
Ook als ik weet dat ik verder niets wil.
Hoe weinig beïnvloed ik mijn gedachten als ik denk aan die ander
terwijl mijn woorden vervliegen
als ik jou zie?

Misschien ben jij bewuster van dat feit dan ik
En jij ziet ze niet eens vliegen.
De woorden.
Van hier naar daar en terug naar mij, want ik ben diegene die ze zei.
Terug naar die gedachten, waarvan ik dacht dat ze klopte, terwijl ze nu alleen
lijken op een neergestort hoopje
woorden
zonder realiteit.

Ineens is de waarheid dat
ik mijn woorden niet
in de hand heb en meer.
Terwijl mijn gedachten ze
niet zien vliegen als ik denk aan jou.

Nu weet ik natuurlijk niet
welke lichamelijke reactie dichter komt bij
de werkelijkheid.
De reactie in mijn hoofd over de niet realiteit
Of de reactie van mijn lichaam in de niet bestaan-heid.
Eerlijk is eerlijk.
Echt bestaan wij beide niet.

C.