Het is donker buiten,
langzaam lost de stilte op.
Iedereen lijkt op geen vrede te stuiten,
maar ik lijk juist even verlost.

Verloren van het licht van de dag,
want dat komt wel,
als het begint.
Wat mij betreft veel te snel.

In het donker wordt er gezwegen.
Iedereen is rustig.
De wereld lijkt niet te bewegen.
Het duister is een masker van de dag.

In het licht zie ik wat ik dacht.
Het klopt niet meer.
Het is niet meer verborgen,
onder de zorgeloze nacht.

Dus als ik morgen ochtend
mijn ogen open in het donker van de dag.
Weet ik dat ik nog even kan genieten.
Nog even wachten voor de zon,
het masker weer laat liggen,
zonder pardon.

C.