Gedichten en Gedachten

Ze staarde naar de eindeloze weg, toen hij tegen haar begon te praten. “Denk je dat we de goede kant op gaan?” Zonder haar blik af te wenden, schudde ze haar hoofd. Ze wist het niet. Ze wist wel dat het pad vergelijkbaar was met een pad dat ze eerder had bewandeld. Misschien was het toeval. Misschien viel…

“Ik verveel me? Tegenwoordig zegt men toch: Ik wil mijn I-pad.“ Geen zin om de tiende Netflix serie te beginnen, of het vijfde boek in te gaan. De tuin is al van de ondergang gered, elk hoekje is opgeruimd, er is geen klusje meer te vinden, laat de verveling maar toeslaan.. *Zucht!* – én creativiteit…

Geloof ik in hoofdstukken, en een afsluiting óp tijd? Voordat het langdradig wordt, voordat de saaiheid insluipt. Geloof ik in tijdigheid, of eenstrijd voor oneindigheid. Geen idee of er een moment is, waarop ik kan zeggen nu. Het zou kunnen dat “was”, nog niet het moment is. Kunnen we sluiten, wanneer we het meest geleerd…

Ik vraag me af waar het is, waarom. Ik vraag me af hoe het is, waarom. Ik vraag me af hoe ik daar ben gekomen. Ik weet niet waar ik zo lijk te dromen. Zeg me waarom ik hier ben en niet daar, want alles wil daar heen komen. Zeg me iets, zodat het blijkt dat het waar is. Zeg me dat…

Voor een keer lijken de touwen van mijn gedachten geen spaghetti te worden op de grond voor de rots. Voor een keer lijken alle karabiners in de juiste volgorde geklipt. Voor een keer wil ik eigenlijk niet omhoog klimmen, maar stand houden. Toch is er dat moment waarop ik de route inlees en het liefst…

Ik zoem, en mijn hele lichaam zoemt. Zo gaat het. De kippenvel stopt me niet van warm zijn van binnen en stralen van buiten. Mijn hoofd zit los en mijn lichaam zit vast aan de draaiing van de straling. Goh wat is dit toch. Zou hier toch een reden voor zijn? Zeggen wij hetzelfde nog…

Fijne bewegingen in mijn hoofd zijn verloren op het moment dat de realiteit komt. De logica is verstrooid in de verlaten wereld van gedachten, waar zit ik met mijn hoofd? Probeert de leegte zich te vullen met een nieuwe oplossing? De wereld lost dit keer echter niet op. Bovendien lijkt het uberhaupt niet nodig te…

Ik kan niet geloven dat ik al die tijd dacht, dat de zon aan de andere kant van de berg net zo ver schijnt. Nu weet ik dat mijn zicht belemmerd werd door de schaduw van de berg over het dal dat ik dacht zo goed te kennen. Ik dacht dat ik mijn huis daar…

Ik wil niet dichter bij het moment komen, want ik weet dat het dan voorbij is. Misschien zou het makkelijker zijn geweest, als ik niet wist waar het einde lag. Ik ben niet bang voor eindigheid, maar ik ben wel bang voor de pijn die erbij komt kijken. Laat het snel gaan; laat het langzaam…