“Ik verveel me? Tegenwoordig zegt men toch: Ik wil mijn I-pad.“
Geen zin om de tiende Netflix serie te beginnen, of het vijfde boek in te gaan.
De tuin is al van de ondergang gered, elk hoekje is opgeruimd, er is geen klusje meer te vinden,
laat de verveling maar toeslaan.. *Zucht!* – én creativiteit zal ontstaan.

Nu loop je op straat – zonder muziek, de nieuwste podcast; net al gedaan, moe van dat gepraat.
Lopend zie je de stad past echt. Geen berichtjes wachtend op reactie, die zijn al beantwoord.
Mindfullnes, normaal een uurtje plek voor in de agenda, heeft nu pas echt betekenis.

Eindelijk kan je de stad waarnemen: het water, het gebouw, de straten schitteren.
Geen zicht, geen stap verstoord door toeristen.
Ook de aarde kan met die vermindering van vluchten, zuchten, en door ademen.

“Toch niet zo gek hier in dit land, misschien maar minder vaak op stap.
Toen werd je afstand-aura betreden; ingehaald op de roltrap.”
 Oh al die mensen, ’t lijkt net een spel: Ontwijk – Glimlach – Hallo – Verder snel.
Lastig omringd door iedereen, makkelijker op papier.”


Papier:
Het plezier: met de afstand voelt elke vriendelijke blik dichterbij.
Echt ver weg: alle stressende mensen, vechtende om alles beter te maken, terwijl wij eindelijk zen blijken.

C.