Geloof ik in hoofdstukken, en een afsluiting óp tijd?
Voordat het langdradig wordt, voordat de saaiheid insluipt.
Geloof ik in tijdigheid, of eenstrijd voor oneindigheid.
Geen idee of er een moment is, waarop ik kan zeggen nu.
Het zou kunnen dat “was”, nog niet het moment is.

Kunnen we sluiten, wanneer we het meest geleerd hebben:
van elkaar, van ons samen, van de wereld om ons heen.
Waarom juist nu het gevoel van tijdelijkheid mij zo overvalt,
daar heb ik geen idee van en zal ik ook geen vat op krijgen.

Misschien heb ik het idee dat we een tijdperk van de toekomst ingaan,
en die toekomst zie ik alleen, in fases van mensen en omstandigheden.
Hoofdstukken met verschillende mensen, omgevingen en emoties.
Waarin de schijnbare constante factor ik ben, maar ik verdwijn.

Voor nu laat ik het begaan, voor nu laat ik het staan.
Helaas is de gedachte nu opgekomen.
Nu de hoop dat deze gaat verdwijnen.
Misschien nu een nieuw hoofdstuk.
Nu wel dezelfde mensen.
Gekkigheid het nu.
Nu klaar.

C.