Voor een keer lijken de touwen van mijn gedachten geen spaghetti te worden op de grond voor de rots.
Voor een keer lijken alle karabiners in de juiste volgorde geklipt.
Voor een keer wil ik eigenlijk niet omhoog klimmen, maar stand houden.
Toch is er dat moment waarop ik de route inlees en het liefst naar beneden wil springen.
De zekering is het enige wat mij tegen houdt.
Maar nu ik naar een andere rots ben gelopen, met dezelfde spullen, weet ik dat ik het weer op dezelfde manier wil doen.
Ik wil geen nieuwe methode toepassen in deze nieuwe situatie.
Ik wil deze rots samen beklimmen, maar misschien is het ook eigenlijk veel te vroeg om dat besluit te nemen.

C.