Fijne bewegingen in mijn hoofd zijn verloren op het moment dat de realiteit komt.
De logica is verstrooid in de verlaten wereld van gedachten, waar zit ik met mijn hoofd?
Probeert de leegte zich te vullen met een nieuwe oplossing?
De wereld lost dit keer echter niet op.
Bovendien lijkt het uberhaupt niet nodig te zijn om gevuld te worden.
Ik denk dat ik nooit mijn eigen onbewuste wendingen van gedachten ga begrijpen.

Ik weet ook niet of het nodig is.
Ik weet wel dat de realiteit me altijd net zo laat verrassen.

Laat ik niet terug keren naar verstrooidheid, maar ook niet naar een gevulde wereld van eentonigheid.

Ik kan met zekerheid stellen dat het niet verwarrend is. Duidelijk.
Ik weet niet wat er duidelijk is.
Ik heb geen zin om naar die duidelijkheid te zoeken, want juist op die momenten raak ik verdwaald in die fijne bewegingen die ik onder een vergrootglas houd.

C.