Ik kan niet geloven dat ik al die tijd dacht, dat de zon aan de andere kant van de berg net zo ver schijnt.
Nu weet ik dat mijn zicht belemmerd werd door de schaduw van de berg over het dal dat ik dacht zo goed te kennen.
Ik dacht dat ik mijn huis daar kon vinden waar ik me thuis voelde.
Nu weet ik dat mijn gevoelens mij bedrogen hebben en het is alleen mijn fout.

Het kost tijd om mezelf te vergeven dat ik weer verdwaald was in de wildernis van mijn gevoelens.
Ik vraag me af of deze ervaring bijdraagt aan de kaart die ik probeer te tekenen die elke keer opnieuw niet genoeg details lijkt te bevatten.
Nu wacht ik tot de schaduw verdwijnt en het licht genoeg is om mijn zoektocht te vervolgen naar de volgende bergtop.
Hoewel ik denk dat het uitzicht net zo bedriegend zal zijn, en opnieuw zal ik de kaart uit het oog verliezen.
Opnieuw zal ik moeten zoeken naar de zon, die in de schemering alles mooi laat lijken.
Opnieuw zal ik mezelf moeten vergeven voor de pijn die het doet om elke keer weer te verdwalen in dezelfde illusie.

C.