Soms zijn de dromen te dichtbij om te vervagen in realiteit.
De waarheid is ver weg en toch doet elke melodie van het leven me aan jou denken.
Ik weet dat onze herinneringen te klein zijn om uberhaupt muziek te maken.
Hoe dan ook is het ritme, ons ritme, te herkennen in elke voorbijgaande boom wanneer ik in de bus ben op weg naar een plek waar jij niet bestaat.
De wolken staan hier stil; te grijs om een beweging te kunnen veroorzaken.
Daarom is het fijn dat ik kan luisteren naar muziek die met jou verbindt als je niet bestaat.
Ik weet niet of het beter zou zijn om te leven in stilte, zodat de realiteit weer dichtbij komt en dromen weer in stilte gelijk worden met de grijze lucht.
In stilte. Geen beweging om geluid een echo te doen opwekken die afstanden laat verkrimpen
en mij de melodie geeft die jou terug brengt.

C.