Sinds ik hier ben waarschuwt iedereen mij – zodra ik mijn ogen sluit en geniet van de warme stralen van de zon – om inderdaad maar te genieten van deze warme dagen: ‘Winter is coming.’ Ofwel: het regenseizoen komt eraan. Vancouver kent namelijk heerlijke zomers, en natte winters. De zomers duren echter meestal maar een paar maanden. Ik had dus geluk, zei iedereen, dat het nog zo mooi was. Desalnietemin was ik na alle waarschuwingen nog steeds erg naief en toen ik op een ochtend de deur uit wilde stappen om op mijn fiets naar de campus te vertrekken, besloot ik daarom dat ik genoeg had aan een regenjas en regenlaarzen. Mijn regenbroek, aangeschaft voor ook al niet zo regenachtig Schotland, liet ik liggen op de bureaustoel van mijn wat donkere kamer. In een kelder komt niet veel licht, zeker niet op een regenachtige dag. Natuurlijk had ik toen al kunnen bedenken hoe regenachtig deze donkere dag zou zijn.. Terwijl ik de meest heftige heuvel van mijn trip aan het beklimmen was, begon het steeds harder regenen. Mijn spijkerbroek nam niet lang de tijd om zo veel mogelijk water op te nemen als mogelijk en al snel zag ik de druppels water langs mijn broek naar beneden glijden, rechtstreeks mijn regenlaarzen in. Mijn broek was niet meer in staat water op te nemen. Moedig fietste ik door en een half uur later kwam ik bij het antropologie-gebouw aan. Ik zette mijn fiets neer en met elke stap richting het gebouw hoorde ik het water in mijn laarzen klotsen. Mijn sokken waren zo doorweekt dat ik ze de rest van de dag niet heb kunnen dragen en als ik mijn laarzen niet had leeg gegoten, dan had ik het prima als vaas voor bloemen kunnen gebruiken. Voordat deze naieve actie plaats vond, had ik overigens al gekampeerd in sneeuw en regen. Wellicht dat ik daarom zo overmoedig was geworden. 

Mijn vorige verhaal eindigde bij het vooruitzicht dat ik zou gaan klimmen. Dus daar begint ook het eerste kampeer avontuur met Hilal. Hilal had me er van overtuigd dat ik wel mee kon doen met level 2. Achteraf gezien was dat misschien niet een heel goed idee, want het idee van deze groep was nieuwe technieken leren. Al met al heb ik dus niet geklommen, maar weet ik nu wel hoe ik een anker moet maken en hoe ik naar beneden moet gaan. Het grijze, regenachtige weer hielp niet mee met het verbeteren van mijn eerste ‘outdoor’-klim-ervaring. Ik was niet erg enthousiast en vermijd daarom ook het gehele ‘outdoor’-klim-gebeuren op dit moment. Wel probeer ik het nog een keer per week indoor, wat ik steeds leuker begin te vinden. Nu doen ook de echte ‘klim’spieren pijn na een uurtje klimmen ( mijn onderarmspieren). Ik moet eerlijk zeggen dat ik de eerste keer dat ik deze voelde ik een beetje trots was. Toen ik namelijk na de eerste paar keer klimmen mensen vertelde over spierpijn, ze allemaal bevestigend knikte: ‘O ja, deze spieren hier.’, wijzende op hun onderarm. Waarop ik moest antwoorden dat mijn bicepsen pijn deden, en mensen me daarop verbaasd aankijken. Ja, want ik gebruikte dus wel degelijk een verkeerde techniek + verkeerde spieren. 

Hoe dan ook, vertrokken we na dit outdoor-klim avontuur op een grijze regenachtige dag naar de campside, waar ongeveer 200 andere leden van de outdoor-club ook hun avond zouden door brengen na een dag klimmen. Hongerig en moe begonnen Hilal en ik de tent op te zetten. Daar ondervond ik al snel een probleem. Ten eerste was Hilal geen Pamela, en waren de rollen dus anders verdeeld dan ik gewend was bij het opzetten van een tent. Ten tweede was ik moe en hongerig en was Hilal er nog niet van op de hoogte dat dit een akelig vervelende combinatie is als je in mijn buurt bent. Uiteindelijk is het gelukt en sloten we ons snel aan in de rij voor de BBQ. Met een kleffe burger en wat sla in onze ene hand en een campingbeker gevuld met bier in onze andere hand, zochten we in het donker naar onze auto-buddies, zonder resultaat. Dus ploften we met z’n tweeën neer in het gras en aten en dronken we tot we weer aardig aanspreekbaar waren voor de rest van de wereld. Klaar voor een onvergetelijke avond, want dat was wat iedereen ons voorspeld had. De rockparty loopt elk jaar uit de hand. Helaas was ook dit een teleurstelling. Ten eerste omdat Hilal al vroeg op de avond sneuvelde en ten tweede omdat de muziek dramatisch slecht was, waardoor ik mijn dansbehoefte die altijd naar boven komt drijven na het nuttigen van een nader te bepalen hoeveelheid drank, niet echt kon uiten. Ik was niet de enige die hier zo over dacht. Charlotte besloot dat de muziek niet langer uit te houden was en we vertrokken samen naar het kampvuur om neer te ploffen tussen de andere verdwaalde klimmers die met elkaar aan het kletsen waren of in het vuur aan het staren waren (te stoned om nog een woord uit te brengen). Charlotte komt uit Frankrijk maar studeert al een paar jaar in Vancouver, ook Rino sloot zich aan bij ons gesprek. 

De volgende dag was het tegenovergestelde. De zon was doorgebroken en er was amper een wolk aan de hemel. Bella, onze chauffeur, besloot dat we in Squamish konden ontbijten op een terrasje, dus dat deden we. Genietend van de bergen om me heen en een vegetarische wrap, voelde ik me misschien wel even veel te hip. Helaas niet hipgenoeg om nog een keer een klimavontuur aan te gaan zoals Charlotte, maar wel besloot ik dat ik wilde wandelen en zeker nog niet naar huis wilde. Bella en Hilal waren niet overtuigd van dit plan, want er moest nog gestudeerd worden. “You can drop me, I will hitchhike back.” zei ik wat overtuigender dan ik me voelde. 

Toen ik de auto uitstapte en Hilal nog een blik wierp op de stralende zon, kon ze de verleiding niet weerstaan en sprong ze me achterna. We bedankten Bella en begonnen onze klim de `Chief` op.

 Het was heerlijk om in het bos te zijn en voor ik het wist stonden we boven op de rotsen en konden we genieten van een geweldig uitzicht over de oceaan, met een nieuwsgierig eekhoorntje dat om ons heen rende, terwijl we nog steeds in hippie style wat yoga oefeningen deden. Niet lang bleven we van het uitzicht genieten, want in ons achterhoofd bleef hangen dat er inderdaad nog wat serieuze dingen gedaan moesten worden voor de studie. Dus we liepen in een wat sneller tempo naar beneden, niet wetende hoe we uberhaupt terug moesten komen naar Vancouver. Zeker omdat ik mijn liftkarma in Schotland al gebruikt heb en nog geen kans heb gehad om zelf een lifter mee te nemen, wist ik niet zeker wat het lot voor ons in petto had. Gelukkig staken we onze duimen nog niet op – aangekomen op de parkeerplaats – of een auto vol Zweedse dames stopte en bracht ons terug naar Vancouver.

Ik weet niet zeker of het die avond was, of die avond daarop, maar ik zat op de bank en opende mijn Whatsapp. Ik zag een oneindige lijst met ongeopende gesprekken vanuit voornamelijk Nederland, gesprekken waar ik nog op antwoord wachtte en groepsgesprekken waarin gesprekken gaande waren. Opeens werd het me allemaal te veel. Ik realisseerde me dat de meeste gesprekken over hetzelfde gingen, en dat het bijna als een verplichting voelde om iedereen te antwoorden, aangezien ik het zelf ook irritant vind als mensen mij negeren. Waar gaat het nu eigenlijk over? Dacht ik. Ik weet namelijk dat als ik jullie weer zie het er helemaal niet omgaat dat ik precies weet wat er is gebeurt in jullie leven, of dat jullie weten wat er is gebeurt in mijn leven. Ik vind het meer dan logisch als jullie geen zin hebben om dit te lezen en jullie wel wat beters te doen hebben. (Ik vind het echter wel leuk om te schrijven.) Ik weet dat het goed zit als ik terug kom en dat ik nu gewoon hier wil zijn. Er zijn zo veel dingen gaande in mijn hoofd en helaas werd Whatsapp me op dat moment even te veel. Ik wilde het weer gebruiken als een middel om afspraken mee te maken en niet als een middel om gesprekken mee te voeren en dat lukte vanuit hier niet. Alle mensen die ik hier ken, spreek ik via sms or imessage. Op het moment dat ik dit realiseerde verwijderde ik de applicatie. Hierbij mijn excuses als ik je sindsdien genegeerd heb. Je kan me altijd mailen, bellen (Facetime) of Skypen.

Na een week tijd, kwam ik erachter dat niet alleen mijn Whatsapp me dwars zat. Ik merkte dat ook Facebook en Instagram mijn hoofd naar andere plekken bracht, en het me liet vergeten waar ik daadwerkelijk was. Ik zag foto’s van mensen die op reis waren en dacht niet: ‘Oh wat ontzettend leuk voor dat persoon.’ Nee. Ik dacht: ‘O daar wil ik ook heen.’ Of ik dacht: ‘O ik moet ook echt weer wat bijzonders gaan doen dit weekend.’ Terwijl ik nou eenmaal niet elk weekend zin heb om iets bijzonders te doen. Soms wil ik gewoon een hele dag films kijken op de bank, gedichten schrijven die nergens over gaan, foto’s terug kijken van lang geleden, gesprekken voeren met Hilal over mannen (of vrouwen) enzovoort. Ik begon te vergeten om te luisteren naar mezelf.

Ik had de applicaties al van mijn telefoon verwijderd, maar het werkte niet. De verleiding was te groot om het alsnog te openen op mijn laptop. Zoals velen van jullie weten is mijn laptop mijn baby, dus deze is bijna altijd net zo bereikbaar als mijn telefoon. Ik dacht dat ik Facebook en Instagram niet wilde verwijderen, omdat ik dan het contact zou verliezen met vele mensen die op deze aardbol rondlopen en ik op eerdere vergeten bestemmingen heb ontmoet. Ik dacht dat ik het nodig had om evenementen voorbij te zien komen, want ik wilde niets missen. Toen realisseerde ik me dat sommige contacten niet voor altijd zijn. Dat ik 1000 vrienden had op Facebook verspreid over de hele wereld, terwijl ik echt niet met deze 1000 mensen echt een geweldige klik had of heb. Wat heb ik er aan om iemand te ontmoeten in Canada, waarmee ik een keer een geweldige avond heb gehad in China, terwijl er nog vele anderen hier rondlopen die ik nog kan ontmoeten om ook een geweldige avond mee te hebben? Natuurlijk is het leuk als het gebeurt, maar ik besef me ook wel dat dit echt niet perse hoeft. Van diegene die ik nog een keer wil zien op deze wereld, heb ik de contactgegevens wel.

Hetzelfde geldt voor de evenementen. De evenementen die er echt toedoen voor mij vind ik wel en als ik ze mis, dan weet ik niet wat ik mis. Ik ben er erg gevoelig voor om dingen te missen. Charlotte noemt het: FOMO. Fear of missing out. Om eerlijk te zijn wil ik dat gaan af leren, want het slaat nergens op.

Al met al hebben deze gedachten-spinsels me tot de conclusie gebracht dat Facebook en Instagram verwijderen een goed idee zou zijn. Dus dat heb ik gedaan. Om eerlijk te zijn had ik niet verwacht dat het zo’n ‘big deal’ zou zijn voor mij, maar ik heb er al een paar keer over gedroomd en bovendien is het zonder Facebook ongeveer onmogelijk om de Ski en Board club te bereiken, omdat zij alles op Facebook plaatsen en een beetje te ‘laid back’ zijn om uberhaupt een mail te beantwoorden. Ook blijft iedereen me maar vragen: ‘Waarom?’ Ik snapte niet zo goed Waarom, waarom is het zo normaal op social media te hebben? Maar ik vraag vaak genoeg aan een vegetarier, waarom hij/zij vegetarisch is of waarom iemand nou juist verhuisd naar Vancouver. Mensen zijn nou eenmaal nieuwsgierig.  

Ik denk dat bovenstaand verhaal nogal vanzelfsprekend is, maar je mag me altijd vragen Waarom.

Na deze “o zo radicale” beslissing, poste ik een bericht op Facebook en Instagram dat ik mijn account zou gaan verwijderen, dat wellicht niet eens tot iedereen is doorgedrongen, en vertrok ik met Hilal en Juan (een vriend van haar uit Spanje) naar Garibaldi. Weer was het een grimmige, grijze, koude dag toen we vertrokken. We moesten vijf uur wandelen naar onze campingspot door bos. De laag hangende wolken en groenige planten die aan de bomen hingen en de fel gekleurde bladeren, gaven het bos een sprookjesachtig karakter. Aangekomen bij het Garibaldi meer, waren we hongerig en koud, maar keken we onze ogen uit naar de prachtige kleuren van het meer, die deze dankte aan het feit dat het water afkomstig is van gletchers en vulkanisch gesteente. Terwijl Hilal koffie aan het brouwen was, gingen Juan en ik opzoek naar een tentspot. Zo moe als we waren, deden we er nog net niet eindeloos over om te besluiten welke spot perfect genoeg was. Niet wetende waar we nou eigenlijk op moesten letten en toen Hilal vol verbazing onze tent zag staan, zuchtte ze diep: “Guys I saw so many good looking spots on my way here, why did you pick this?” Juan keek me aan. “Tell her Eva, this is the most perfect spot!”, niet wetende dat we er dus echt totaal naast zaten. Na wat rondgedwaald te hebben rond het meer, begon het donkerder en kouder te worden. Af en toe begon het zachtjes te sneeuwen en we besloten ons wat op te warmen met met een gebrouwen drankje van Juan (geconserveerde melk, met gin en kaneel), en vroeg te gaan slapen. De kou van de grond drong door onze slaapmatjes heen. Juan, had echter geen matje en weigerde, als echte gentleman, onze matjes te delen. Hoewel we in ons in een twee persoonstent bevonden met z’n drieen was het een koude nacht en ben ik mijn geweldige Nepaleze slaapzak weer eens meer dan dankbaar. 

Later dan gepland werden we gapend wakker en realiseerde we ons al snel hoe licht het was. Juan had zo veel pijn in zijn rug dat hij besloot niet met ons mee te gaan. Hilal en ik gingen echter vol goede moed de kou in om de ‘Panorama ridge’ te beklimmen. We liepen al weer door een varierend sprookjesachtig landschap, meertjes waren nog bevroren en smeltend sneeuw droop van de takken van de bomen. Wauw. We keken onze ogen uit en liepen nog net niet tegen een vrouw op die midden op een pad stilstond. Ze wees ons op een beer die niet meer dan 30 meter verderop z’n ontbijt aan het nuttigen was. Dit prachtige wezen stoorde zich geheel niet aan ons en snuffelde wat rond en leek steeds dichterbij het pad te komen. De vrouw legde ons uit dat we rustig moesten blijven en in geen geval moesten gaan rennen, zelfs niet als de beer op ons af kwam rennen. Enthousiast als ik was begon ik foto’s te maken met mijn camera die helaas niet erg goede ‘zoom’ kwaliteiten bezit. Hilal keek me bij dit proces echter huiverig aan. “Babe, it is OK if you make pictures, but please turn the sound off.” she said. Ik had absoluut geen zin om dat op dat moment te gaan uitpluizen dus besloot mijn camera op te bergen en te genieten van het uitzicht van de beer. Ze kruiste het pad en liep steeds verder weg. Dat was het moment dat we besloten verder te lopen. Juist op dat moment liep er ook een fanatieke hiker ons voorbij met een beerbelletje aan haar tas. Ze vroeg ons wat er was en toen we de situatie uitlegde, zuchtte ze diep en liep ze in rap tempo door.
Ook wij liepen verder en kwamen in steeds sneeuwachtiger gebied. De top van de ridge bereikte we schuifelend, aangezien de rotsachtige formatie die we moesten beklimmen toch wel erg glad was. Hilal iets overtuigender dan ik, moet ik eerlijk bekennen. Tot ik er achter kwam dat verse sneeuw een uitermate geschikte optie was om de gladden stukken te vermijden (Ja, natuurlijk. Moet jij denken). Hoe dan ook, je kon me die dag echt niet gelukkiger maken; banjerend door knisperende sneeuw in de bergen. De tijd die we ervoor namen, leidde er echter toe dat we pas laat in de middag terug kwamen bij de tent en Juan en we dus in schemering tot donker terug moesten lopen. Gelukkig waren we zo verstandig geweest om zaklampen mee te nemen, in tegenstelling tot een groepje dat ik na verloop van tijd wel erg dicht achter me vond lopen. Ik stopte en liet ze voorbij gaan, maar na enkele meters stopte zij ook en liepen ze pas weer door toen ik er was. Een zaklamp voor 5 mensen bleek niet erg effectief.
Juan, Hilal en ik sloten de dag af met een heerlijke pizza in Downtown Vancouver. 

Tijdens een Skype sessie met Joyce kwam ik tot de conclusie dat na mijn meer dan wekelijkse exit-avonturen in Amsterdam, ik toch wel wat ‘saai’ geworden was met mijn wijnsessies op de bank. Niets mis met de wijnsessies, maar ik had nog geen enkele uitgaansgelegenheid in Vancouver kunnen beoordelen. Wat iedereen mij overigens ook afraadde, aangezien dat niet echt geweldig zou zijn. Toen ik Charlotte echter ontmoette op de eerder genoemde rock-party, vertelde zij mij dat er wel degelijk goede gelegenheden zijn: je moet alleen weten waar. Vanaf dat moment had ik mijn nieuwe party-buddy gevonden, wat er ook toe heeft geleid dat mijn nurd-kant volledig aan de kant gezet is. De vrijdag na Garibaldi ontmoette ik Charlotte en Keltie voor een biertje in the Gallery. Hoewel de plek absoluut geen leuke werk-plek is, het is wel een geweldige plek om vooral op een zonnige dag te genieten van een burger en een biertje en uitzicht over de campus. Toen ik echter een ex-collega aansprak en vroeg hoe het ging, was er geen blik van herkenning. Tja. Gelukkig herkende een andere ex-collega me wel, wat me nog een gratis biertje opleverde. (Wat ik overigens niemand mocht vertellen.) Uiteindelijk belandden we in een barretje vlak bij mijn huis en begonnen mijn dans-feelings weer te kriebelen. Charlotte besloot dat we maar naar een feestje moesten gaan, en daar begon onze fietstocht. Hoewel het een kleine 30 minuten fietsen was, vloekte ik nog net niet de hele fietstocht. De heuvels zijn niet een erg leuk fenomeen als je al wat biertjes gedronken hebt (overigens ook niet als je geen biertjes gedronken hebt). Ik begon me tijdens de fietstocht af te vragen waarom het ook al weer een goed idee was, maar aangekomen op bestemming glipte we via een zijdeur de loods in. Op het moment dat ik de muziek hoorde realiseerde ik me pas hoe erg ik het gemist had.

De dag daarop stond een brakke dag op de planning. Mijn voornaamste taak was het in de oven schuiven van een kalkoen, aangezien die avond Josh, Cameron + zijn vriendin en Tanos (vriend van Hilal) langs zouden komen voor een verlaat Thanksgiving diner. Toen Hilal en ik echter het huis uitliepen om de laatste boodschappen te doen, troffen we een eend aan in onze tuin. De arme schat was duidelijk gewond en amper in staat om te lopen. Hij schrok van ons en verschool zich in een hoekje van de tuin. Hilal zei dat ik hem in zijn natuurlijke habitat moest laten, maar ik mocht actie ondernemen als hij er nog steeds was bij terug komst. Dus dat deed ik. Na een paar verschillende mensen gesproken te hebben aan de telefoon, kreeg ik uiteindelijk Katherine aan de telefoon. Na een hoop ‘Ahh,’ ‘Oh no’ en ‘Poor duck’, vertelde ze me dat ze ging sluiten en dat ze de eend pas de volgende dag konden ophalen. Ze legde me uit hoe ik de eend kon vangen en hem voor de nacht in een box kon laten rusten in de warme comfortable omgeving van een huis. Dus daar zat ik dan, nog steeds brak, niet echt in staat om me te concentreren op mijn ‘readings’, met een kalkoen in de oven en een eend in de woonkamer in een doos. De heerlijke geur van kalkoen die de kamer overspoelde, moet de eend wat van streek gebracht hebben, want hij bleef maar geluid maken. Ik was in gesprek met Josh via de telefoon, die niet kon wachten om ons nieuwe huisdier te ontmoeten en klaagde tegen hem over het feit dat het beest zo veel geluid maakte. “But he seems quiet now.” sloot ik het gesprek af. Ja. Dat moest me aan het denken gezet hebben. Nee. Hilal kwam wat later thuis en riep vanuit de kamer; ‘Babe, this guy is dead.’ Met een knoop in mijn maag rende ik gelijk naar de doos toe en daar lag inderdaad mijn dode vriend. Lichtelijk van streek bleef ik naar zijn levenloze ogen staren. Hilal te gefocust op het diner, want onze gasten zouden al bijna arriveren, zag mijn emotionele staat niet in. Ze vertelde me dat ik hem maar moest begraven en begon tafels te verschuiven om alles te organiseren. Vol goede moed vertrok ik de regenachtige tuin in, zonder schep. Slecht idee. Ik besloot onze lieve landlord maar om hulp te vragen en hij vertelde dat het waarschijnlijk een coyote is geweest, want die lopen hier wel rond. Ook wilde hij de eend wel voor ons begraven. Na een kort afscheid gaf ik de doos met de eend aan mijn huisbaas.
Die avond proostten we op de eend, terwijl we genoten van kalkoen en wijn.

Ik weet niet of ik al verteld heb dat ik een Tinderaccount heb aangemaakt sinds ik hier ben. Ik heb al een paar dates gehad en geen was echt een succes, maar het is een leuke manier om mensen te ontmoeten. De dag na ons Thanksgiving avontuur werd ik opnieuw brak wakker, maar er stond een date op de planning. Het leuke aan Vancouver is dat je een hike-date kan plannen.
Met de persoon in kwestie ging ik eindelijk de Grouse mountain beklimmen; een toeristische trekpleister die nog op mijn to-do-list stond. Wellicht niet echt de beste wandeling voor een date, en zeker niet op een brakke dag, want het is meer een work-out dan een meditatieve wandeling. Desondanks de top bereikt en voor ik het wist stonden we weer beneden met hulp van de ski-lift, waar de enige oplossing voor mijn brakke toestand het nuttigen van Macdonalds bleek. Mijn date kwam met deze geweldige oplossing en als je me een beetje kent dan realiseer je je wel hoe ik me gevoeld moet hebben om Macdonalds te eten, want dat is niet echt iets wat ik met liefde doe.

Over liefde gesproken. Mijn liefde voor Taylor Swift is verdwenen na het horen van haar nieuwste nummers. Bovendien had ik met het verwijderen van Social Media duidelijk een nieuw SOG-middel nodig (Studie Ontwijkend Gedrag). Ook kwam Hilal erachter dat ik net zo geniet van CCR (en rock) als zij en liet ze me al snel kijken naar de film Almost Famous. Al met al hebben deze gebeurtenissen er toe geleid dat ik veel meer tijd besteed aan het “echt” luisteren van muziek. Inplaats van wat ik normaal deed, namelijk hitjes aanzetten en meezingen en dansen totdat ik een nummer echt niet meer aan kon horen. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik me alsnog heb ingeschreven voor het bemachtigen van Taylor Swift concert kaartjes, zodra ze in Seatlle is. Dus als je me een dienst wilt bewijzen dan schrijf je je in via deze link om mijn kans op een ticket groter te maken. Verder zijn tips voor muziek en youtube-kanalen meer dan welkom (mijn liefde gaat uit naar: Rock, Soul, Funk, Country, Folk & Indie).

Toen ik mijn nieuw gecreeërde afspeellijst aanzette, toen ik bij Charlotte aan het eten was, werd ze erg enthousiast. “Wow this is so funky, I actually know a DJ that uses this kind of tunes!” Dus van het een kwam het ander en het weekend na mijn Grouse Mountain avontuur stond ik weer met Charlotte te dansen in een underground club op de tunes van DJ D. Dee. Een feest dat in Amsterdam overladen zou zijn met mensen, was hier bijna leeg. Wel werden we omringt door mensen in Halloween kostuums, want ja Halloween is hier echt een ding en het was het weekend voor desbetreffende feestdag.

Naarmate Halloween dichterbij kwam, werd mijn dagelijkse fietstocht naar de campus niet alleen kleurrijker door de prachtige herfst kleuren van de bomen, maar ook een groot pretpark. Steeds meer tuinen werden versierd met grafstenen, skeletten en griezelige spinnenwebben. Op halloween zelf was het geen raar fenomeen om naast iemand te zitten in een klaslokaal in een onsie, of iemand over de campus voorbij te zien skate-boarden in een dinosaurus kostuum. Zelfs toen ik even langs werk moest voor een meeting, was iedereen gestopt met werken rond lunchpauze om met z’n allen pizza te eten in misschien iets minder uitbundige kostuums.

Maar het weekend voorafgaand aan de daadwerkelijke feestdag is dus al een gelegenheid om alles uit de kast te halen. Dat viel mij al op toen ik de dag voorafgaand aan het dansfestijn met Josh en twee van zijn vrienden op een hip-hop feestje belande downtown. Downtown uitgaan is niet echt wat je perse wilt, vanwege het typische publiek dat het aantrekt dus ik vertrok snel naar buiten waar ik plaats nam naast twee straatmuziekanten en genoot van de voorbijgangers in varierende kostuums.
Ook belande ik met Alena, een meisje dat ik heb ontmoet op een Social van de Psychodelic club, op een parade waar mensen in kostuums rondliepen om te genieten van muziek, vuurdansers, vuurwerk, improvisatie en zombieshows op het nummer (3 keer raden) Thriller.

Om het Halloween weekend compleet te maken, vertrokken Charlotte, Rino, Alex (een klasgenoot, van mijn genderklas) en Jan de zondag voor een wandeling. Jan is een random gast die ik heb benaderd via de outdoorclub omdat hij een auto bezit. Uiteindelijk bleek het geen weirdo te zijn en moet ik eerlijk zeggen dat ik nooit zo veel heb gelachen tijdens een wandeling als op deze zondag. Wat deze wandeling zo Halloween-achtig maakte was dat op de terug weg we over een brug reden en we ineens rook uit de motorkap zagen komen. Hmm. Helaas bevonden we ons op dat moment op een brug en konden wij helaas niet stoppen. Gelukkig hield de auto het vol tot na de brug en sloeg Jan af, Stanley park in, waar we ons ineens midden in een donker bos bevonden met een overhitte auto. Terwijl Jan, als echte man, zich over de auto ontvermde, waren wij alleen maar aan het giegelen. Ja geen grap. Jan was blij dat wij ons vermaakte, maar maakte zich duidelijk zorgen. Toen de auto wat was afgekoeld gingen we gestaag verder tot we downtown bereikte waar we genoten van Aziatisch eten tot de auto koel genoeg zou zijn om ons naar Kitsilano te brengen. Nadat wij plaatsnamen in de auto, bleek onze lieftallige nieuwe chauffeur na nog wat sleutelen aan de auto, toch wel echt iets verkeerd te hebben gedaan. Nu moesten we wachten tot zijn vader ons kwam ophalen met een andere auto. Nog steeds giegelend in de auto, kwam Jans vader uiteindelijk aan en stonden ze daar gebogen over de motorkap en besloten wij ons maar voor te stellen aan de beste man. Ik denk dat hij erg overwelmd was van alle vrouwelijke aanwezigheid, want toen Alex als laatste uit de auto stapte om zich voor te stellen riep hij verbaasd: ‘Oh another one,’

Hoe dan ook, is Charlotte niet de enige die mij heeft verleid tot de feestjes. Zo belandde ik een keer op  ‘Noord-Amerikaans huisfeestje’. Na een lange fietstocht kwam ik aan bij een enorm donker huis. Totaal weer nuchter na de paar biertjes die ik had gedronken met mijn collega’s, sprak ik een jonge man aan die voor het huis stond te genieten van een sigaret. Ja. Alleen. Niemand rookt hier namelijk. Sterker nog je wordt hier raar aangekeken als je rookt, want wiet roken is natuurlijk veel gezonder (volgens de bewoners van Vancouver dan), maar het kan zijn dat ik dat al een keer verteld heb. Hoe dan ook, ik vroeg de beste man of er een feestje gaande was en ik moest er  nogal verstrooid uitgezien hebben met mijn haar alle kanten op piekend van onder mijn helm, maar Keltie (een vriendin van Charlotte) die me had uitgenodigd voor het feestje was niet in staat om haar telefoon op te nemen. ‘Maybe,’ he said. Na een kort gesprek was hij toch wel overtuigd en liet hij me naar binnen.

Verder werd ik op een vrijdag middag meegesleept door een collega naar een bierfestijn om bier te gaan drinken met zijn studie-genoten en bevond ik me toen ineens tussen allemaal bio-informatica masterstudenten. Met Annie, een Britse dame, klikte het gelijk en de donderdag daarop werd ik uitgenodigd voor taco’s en tequila’s in Gastown (een aria in downtown).
Maar daar zat ik ineens tussen 6 dames, die er op en top verzorgd uitzagen. Terwijl ik onlangs ben begonnen met het uitvoeren van een individuele anti-onthaar campagne en al maanden geen make-up had aangeraakt. Iets wat ongemakkelijk in mijn legging, die ik vergeten had te verwisselen voor een degelijke broek na een klimsessie, en overhit van een 40 minuten durende fietstocht, legde ik mijn fietshelm neer en bestelde ik de spicy-margarita van de kaart, waar het hip ogende restaurant bekend om staat. Na het maanden omringt te zijn geweest door alleen out-door-mensen, en bio-informatica collega’s, bevond ik me ineens in een situatie waar gespreks onderwerpen bestonden uit one-night-stands en shoppen. Interessant. Nee, maar oprecht het waren hele leuke meiden! Een van de meiden studeert public health en een ander werkt in een farmacy -haar baan bestaat groot en deels uit het uitdelen van methadon aan daklozen, wat naast de eerder genoemde gespreksonderwerpen ook hele interessante gesprekken opleverde.

Weer bevind ik me op mijn bank naast Hilal en ik ben zo gelukkig dat ik me juist op dit moment op deze plek op deze aardbol bevind. Hoewel de stad niet een cultuur en levende stad is zoals Amsterdam, de natuur en de nabijliggende bergen maken dat echt wel goed. Op een brakke dag kan ik binnen 10 minuten een geweldige wandeling maken in een prachtig bos (Pacific park), of ben ik op het strand waar ik kan uitwaaien. (Al moet ik zeggen dat deze dagen ook met liefde worden uitgezeten op de bank met Hilal met een filmmarathon). Zelfs als ik naar downtown fiets kan ik genieten van de prachtige lichtjes van downtown met de oceaan op de voorgrond en de schaduwen van de bergen op de achtergrond. De natuur is overweldigend, de kleuren zijn zo sprekend en levendig, het rood van de bladeren is nog net niet sprankelend. Ik hoop dat ik met mijn foto’s jullie een beetje een idee kan geven.

Na mijn eerste echte fietsavontuur in de regen, was ik er zo klaar mee dat ik ik enkele dagen de bus heb genomen. Tot ik op een regenachtige dag het avontuur weer aan ging. Toen Hilal me echter zag, zei ze vol overtuiging dat ze absoluut geen fiets ging kopen als dat betekent dat je elke dag naar de campus moet gekleed alsof je een trekking gaat maken. Al vond ik dat ik er nog degelijk uitzag in vergelijking met de refelecterende outfit die Ling mij elke dag liet dragen als ik de straten van London betrad met mijn fiets tijdens mijn stage periode daar… (Ja, daar zijn foto’s van). 

Opnieuw bedankt voor jullie lieve reacties na mijn vorige blog. Ik moet zeggen dat ik er een beetje tegen opzag om weer te gaan schrijven, aangezien ik bijna het gevoel kreeg dat de verwachtingen te hoog zouden zijn. Gelukkig vertelde papa mij ook dat er wel wat grammatica fouten te vinden waren in mijn vorige blogs. Ik moet jullie eerlijk bekennen dat ik deze blogs schrijf en er verder niet meer naar om kijk, dus excuses voor de foutjes en wellicht wat minder soepel lopende zinnen. Ik hoop dat het fantastisch met jullie gaat en natuurlijk mis ik jullie en Amsterdam nog steeds iedere dag. Wel moet ik eerlijk bekennen dat met mijn huidige baan, ik geen flauw idee heb wat de toekomst gaat brengen en dus niet weet wanneer ik Amsterdam en jullie weer ga zien, maar ik hou jullie op de hoogte. 

Heel veel liefs,

Eva

PS Hier kunnen jullie meer foto’s vinden