Ik kan eigenlijk amper geloven dat ik hier pas een maand ben. Hilal en ik hadden het er laatst over op de bank met een wijntje in ons huisje. Het voelt alsof we hier al eeuwen wonen, want het voelt echt al als een thuis. Ja, inmiddels ben ik verhuisd en woon ik met Hilal in de prachtige wijk; Kitsilano. Voordat we elkaar huisgenoten konden noemen, heb ik natuurlijk ook wel wat meegemaakt waar ik jullie graag van op de hoogte wil brengen in detail.

Op het moment dat ik mijn vorige blog schreef, was Hilal op mij aan het wachten in een Sushi restaurant dat zich tegenover mijn huis bevond. Vancouver is een echt sushi walhalla, want Sushi is goedkoper dan een doorsnee maaltijdsalade van de Albert Heijn. Een doorsnee lunch of avondmaal  voor een student is dus Sushi. Lau, dit is dus een enorm goede reden om me op te komen zoeken.

Aangezien de koelkast in mijn woning vol zat met schimmel en de keuken vol met troep, vond ik het daarom een erg goed excuus om de eerste week in mijn nieuwe woning bijna elke dag sushi te eten. Een erg goed idee voor mijn portemonnee was het echter niet. Gelukkig lukte het David om na een week de huisbaas te bereiken en was toen eindelijk de keuken+koelkast weer bruikbaar.

Hoe dan ook, Hilal kreeg net haar Sushi voor geschoteld toen ik aan kwam en ik bestelde ook maar gelijk wat. Ik wilde namelijk erg graag de vieze smaak van de Tim Hortons koffie uit mijn mond spoelen. Dougie had mij ervan overtuigd dat ik echt een ‘Timmies’ moest halen, want dat is dus echt een Canadees ding. Daarom schreef ik mijn vorige blog onder het ‘genot’ van een Timmies.. Een keer maar nooit meer. Een tip van mij als je ooit in Canada bent, skip deze Canadese gewoonte.

Nadat ik Hilal een rondleiding had gegeven in mijn huis, haar had voorgesteld aan David en Robertson (de kat) en David ons er van had overtuigd om kaartjes te kopen voor een ‘Garden party’ de volgende dag, gingen we op weg naar Stanley park. Dit is niet zomaar een park, maar eerder een bos. We namen de skytrain naar downtown, een ‘automatische’ soort van metro. Voorin kan je dus uit een raam kijken en precies zien waar je heen gaat, want er is geen bestuurder. Stiekem wilde ik natuurlijk voorin zitten om te kijken, maar deze plekken zijn meestal al vergeven aan een stuk jonger publiek die hun ogen misschien net iets meer uitkijken dan ik.

Al lopende door downtown, vertelde Hilal me dat ze sinds ze weg is uit chaotisch Dubai – waar ze 6 jaar gewoond & gewerkt heeft – er van droomt om zich terug trekken in de natuur met een joint. Daarom besloten dat dit een uitermate geschikte gelegenheid was om deze droom werkelijkheid te laten worden.

Stanley park bestaat uit enorme bomen en heel veel wasberen. De eerste wasbeer die we zagen, vonden we natuurlijk erg interessant en we bleven dus ook lang kijken om foto’s te maken. Dit was overigens voor dat we de joint gerookt hadden. Na de derde wasbeer, begrepen we wel dat het niet zo heel bijzonder was.

Ook duurde het even voordat we ons realiseerde dat een rots waarop verschillende bomen groeiden, geen rots was maar een boomstam. De bomen zijn werkelijk enorm hier en prachtig. Het bos is  mysterieus en je voelt het leven (ook als je niet stoned bent).

Als afsluiter van deze heerlijke boswandeling, hebben we in een schunnig uitziend tentje heerlijk Vietnamees gegeten. De multi-culti-cultuur heeft echt fantastisch eten te bieden, al blijft sushi de goedkoopste optie.

De volgende ochtend was het tijd voor mijn goede voornemens: hardlopen en het huis schoonmaken. Note: dit is tot nu toe de enige keer dat dit eerste goede voornemen tot uitvoering is gekomen. Vlak bij het huis bevind zich Central park, weer een prachtig stukje natuur. Ik heb echter het gevoel dat ik het woord ‘prachtig’, wellicht te vaak gebruik. Dus ik zal mijn best doen om voortaan gewoon over ‘het bos’ te spreken en dan kan je hier zelf wel uit opmaken dat het prachtig is. In de avond was het tijd voor het feestje.

Het vond plaats op de Farm van UBC. Jawel, mijn universiteit heeft een eigen farm. Ze verbouwen hier allerlei groenten en er werken hier voornamelijk vrijwilligers. Op vrijdag is er een kleine markt centraal op de campus, waar ze deze groenten verkopen. Al snel kwamen we er achter dat het feestje niet echt ons ding was. De muziek bestond uit hitjes, en hoewel ik normaal absoluut geen problemen heb met hitjes (zoals jullie weten, werden het op zo’n slechte manier geremixt dat het niet eens meer dansbaar was. Het publiek bestond uit veel te uitgedoste dames en heren die zich probeerde ouder voor te doen dan ze daadwerkelijk waren. We voelden ons zo waar oud op dit festijn. Dat was het moment dat Nichola, David, Hilal en ik besloten om van het party-terein af te gaan en de tuinen te verkennen. Natuurlijk was dit niet helemaal de bedoeling. Ik ben echter blij dat we het gedaan hebben. De tomaten die we geplukt hebben in de kassen waren daadwerkelijk de beste tomaten die ik ooit gegeten heb. Verder hebben we ons erg braaf gedragen en alleen een appel geplukt en gedeeld met z’n allen en een aubergine meegenomen.

Uiteindelijk liepen we rustig het terrein weer op. De security keek ons argwanend aan, maar toen ze vroegen waar we vandaan kwamen, antwoordde Hilal heel neutraal ‘de wc’. Een paar biertjes later moesten we echter echt naar de wc, maar natuurlijk was er een enorme rij. Dus we wilden weer de tuinen ingaan, die voor een groot deel ook uit bos bestaan. Helaas werden we achtervolgt door een bewaker. Gelukkig lukte het ons om onze charmes (!?) in de strijd te gooien en werd onze actie gedoogd.

Tot zo ver de avonturen, want de daaropvolgende dag was het tijd voor serieuze zaken; studie. Imagine day, ofwel een introductiedag. Natuurlijk was ik veel te laat. De busrit van mijn huis duurde langer dan een uur en ik kwam dan ook lichtelijk chagrijnig aan bij mijn groepje. Een dag waar ik erg naar uit had gekeken, bleek een saaie dag te zijn. Met name omdat ik zelf al een paar keer op verkenningstoer over de campus had rondgeslenterd. We kregen een rondleiding en wat introductiepraatjes. Mijn groepje bestond uit andere exchange studenten, voornamelijk uit Nederland. Ik heb maar met een meisje contactgegevens uitgewisseld, want het was niet mijn meest sociale dag al zeg ik het zelf. Gelukkig kwam Hilal me na verloop van tijd redden, om samen de clubmarkt te bezoeken. De markt was opgesteld in de buitenlucht op een enorme groene laan die de campus doorkruist en eindigt op een uitzicht punt. Een erg lange laan… er kwam geen einde aan de kraampjes die alleen een andere club representeerde.

Van te voren had ik al bedacht wat mijn prioriteiten waren: de outdoor, meditatie, ski- & board en LGTB club. Uiteindelijk heb ik me ingeschreven voor de nieuwsbrief van de balletclub, dance club, Kung-fu club, SISU girl club, Bike co-op club, Slam poetry club, UBC psychedelic community, de UBC het Anthropology museum en de Jewish Students Association en Nee, ik heb me niet ineens bekeerd of iets dergelijks. Het maakte niet uit wie of wat je was, de boodschap was ‘Kom bij onze club, voor gezelligheid en lekker eten.’ (Je hebt mij al overtuigd met gratis eten geloof ik). Het is er nog niet van gekomen om een van de Koosjer maaltijden uit te proberen, maar tijd genoeg. Ook alle andere club-vertegenwoordigers waren open-minded en leuk, (en overtuigend).

Na minimaal twee uur te verdwalen op deze enorme markt, vond ik eindelijk de laatste club van mijn prioriteiten lijst aan het einde van de markt: de pride-club voor de LGTB community. Ik schreef me meteen in als geïnteresseerde vrijwilliger, de dame en heer achter het kraampje waren erg gezellig en we kletste wat. Hilal vond de evenementen die de club organiseerde ook interessant klinken en vroeg daarom even enthousiast: ‘Can I also come to your events as straight girl?’ De clubvertegenwoordigers keken elkaar aan, maar zeiden geen woord meer. Verbluft liepen Hilal en ik weer weg. Het voelde gek dat een community die in mijn ogen altijd zo open en vol liefde is, een vriendin van mij ineens zo buiten sloot. Later had ik het hier met David over en hij legde mij uit dat dit komt omdat de club de enige ‘safe-place’ is voor velen mensen. In het verleden zijn er veel hetero mensen op afgekomen die minder openminded waren en vragen gingen stellen, waardoor mensen zich minder op hun gemak voelden. Er is vorig jaar zelfs een incident geweest waarbij een groep studenten demonstratief een LGTB vlag in brand hebben gestoken. Ik als naïeve nieuweling in deze community begreep de situatie ineens een stuk beter en Hilal ook. Deze ervaring staat overigens in het niets bij al mijn andere ervaringen hier. Over het algemeen is het hier juist geweldig openminded. Zo vraagt men wanneer je een date hebt niet ‘What is his name?’, maar ‘What is their name?’ en zijn er gender neutralen wc’s.

Hoe dan ook, heb ik al verteld hoe geweldig deze universiteit is? Er zijn zoveel dingen te doen op de campus (gratis)! Na een kritische observatie van mijn rooster dacht ik dat het een prima tijd besteding zou zijn voor mijn tussen uren. Heerlijk weg dromen in het Antropologie museum of een Japanse Botanische tuin, zwemmen in het onlangs verbouwde Aquatic centre; ik zag het allemaal al voor me. Dat was voor ik mijn eerste les binnen stapte. Er van overtuigd dat mijn lessen niet zo intens zouden zijn, want iedereen die ik ken die ook op exchange is geweest, vertelde mij dat het niveau over het algemeen wel mee viel in het buitenland. Jongens, was dat een grapje? De eerste week heb ik wel eens waar een beetje kunnen rondslenteren in deze uren, maar sindsdien bevind ik me in deze kostbare uren in de bieb of ergens op een bankje in de zon met mijn laptop opschoot. Wat ik niet eens erg vind, want de lessen die ik volg zijn zo leuk en boeiend. Zo boeiend dat het me meer dan 2 weken heeft gekost om te beslissen welk vak ik zou laten vallen. Ik had namelijk na een overtuigend gesprek van Cameron me ingeschreven voor een extra vak, mijn 6e vak. Terwijl 5 vakken al wordt gezien als een uitdaging, dus 6 vakken wel heel erg enthousiast. Vooral omdat ik ook nog opzoek wilde gaan naar een baan. Ja. Tja, ik blijf ik en mijn agenda zal nooit leeg zijn, geloof ik. Op dit moment volg ik de volgende vakken:

– Introduction to Epistemology

– Medicine, Technology, Culture, and Society

– First Peoples of North America

– Introduction to Creative Writing

– Intersectional Approaches to Thinking Gender

Die woensdag was ik nog in de ontkenning van mijn nieuwe nerd-identiteit en besloten Hilal en ik om samen naar de Pit avond te gaan; de studentenbar op de campus. Woensdagavond is studentenavond en de eerste Pit avond van het jaar is daarom echt een ding. Hoewel we wat leuke gesprekken hebben gevoerd met gezellige mensen, was het over het algemeen dezelfde bedoeling als de eerder genoemde garden-party. Echt voor herhaling vatbaar vond ik het dus niet.

Na deze buservaringen besloot ik op een vrijdag in een schattig Frans cafeetje onder het genot van een enorme cappuccino dat het tijd was voor verandering. Op craigslist, een soort marktplaats, reageerde ik op 3 berichtjes. Bij 1 mochten Hilal en ik al de volgende dag langs komen, dus dat deden we.

Een ongelooflijk schattige oudere man verwelkomde ons in zijn kelder woning midden in de wijk Kitsilano (de wijk tussen downtown en UBC). Hij woont boven met zijn vrouw en dit schattige deel van het huis, heeft een eigen ingang, eigen tuin, klein keukentje, 2 slaapkamers, een badkamer en is gemeubileerd. Terwijl ik mijn ogen uitkeek, stelde Hilal kritische vragen. De beste man grapte wat, maar Hilal bleef standvastig serieus, en Mike en ik lachte stiekem naar elkaar als Hilal het sarcasme niet herkende in de glinsterende, lachende ogen van de man. Gelukkig kon zij de lol er ook wel van inzien. Van het een kwam het ander. Mike vertelde ons dat we zo snel konden intrekken als we wilden. Dus het daarop volgende weekend, nam ik afscheid van David en mijn andere huisgenoten en vertrok ik uit met mijn enorme backpack en koffer naar mijn nieuwe huis. Ik vond het goed idee om dit per bus te doen. Slecht idee. Ik heb nog net niet iedereen de bus uit gebeukt op de momenten dat ik me probeerde te bewegen in de bus. Overhit en verbluft kwam ik die middag aan bij mijn nieuwe huis, waar een tweede schoonmaak stond te wachten.

Na het schoonmaken van mijn vorige woning, dacht ik dat ik het ergste had gehad. Het ergste had ik misschien gehad, maar dingen kunnen toch ook erg schoonlijken totdat je ze daadwerkelijk schoon gaat maken. Een paar uur schrobben verder was het gelukkig tijd voor afleiding. Homecoming. De eerste American football wedstrijd van het studiejaar, waar ik samen met Josh heen zou gaan. Helaas was de sport niet zo interessant als ik had gedacht. Het was leuk om te zien dat alle Amerikaanse films daadwerkelijk op de werkelijkheid zijn gebaseerd. Eenhoorns bestaan echt. Nee. Cheerleaders wel, en als een echte toerist, vond ik dat natuurlijk heel erg interessant……. Ik heb niet eens de hele wedstrijd af gekeken.

Ook heb ik een nieuwe baan weten te bemachtigen in het Hancock lab. Mijn functie is research-curator en simpel gezegd moet ik een data-base opstellen, al weten de meeste mensen in het lab ook niet precies wat de bedoeling is. Momenteel ben ik dus vooral veel artikelen aan het doorlezen wat me helaas nog niet al te makkelijk af gaat, want immunologie hebben we niet in groot detail behandeld tijdens de opleiding geneeskunde. De mensen zijn gelukkig super lief en geduldig en ik mag ze alles vragen. Sterker nog; afgelopen vrijdag was ik van plan om tot laat door te werken, maar werd ik door een collega nog net niet weg gesleept om bier te komen drinken. Het is namelijk de bedoeling dat je vrijdag om 4 uur stopt met werken. In eerste instantie wilde ik doorwerken en mijn artikel aflezen, maar dat werd niet geaccepteerd. Mijn collega bood me namelijk aan om dan mijn eerste biertje te betalen. Braaf als ik ben, sloot ik mijn computer af en liep ik met haar mee.

Natuurlijk heb ik niet alleen al twee plekken thuis genoemd, mijn baantje is ook al mijn tweede baantje. Mijn eerste baantje was een minder groot succes. Ik was een food-runner in een restaurant en het was verschrikkelijk.

Over verschrikkelijk gesproken. Ik ben dus erg slecht in het volhouden van mijn goede voornemens. Naast fietsen en het volgen van Josh’s yoga klas elke maandag avond, heb ik nog geen enkele andere sportclub uitgeprobeerd waarvoor ik me vol goede moet had ingeschreven op de imagineday. Wel heeft Hilal me overtuigd om een nieuwe sport uit te proberen: Klimmen. Er is namelijk een klimmuur op de campus. Hoewel ik me deze sport vooral kan herinneren als een middelbare school trauma, wist ze me er toch van te overtuigen om het nog maar eens te proberen. ‘It is such a hippie community, you are going to love it!’, she said. De eerste keer omhoog, bracht weer precies dezelfde vervelende kriebels met zich mee. Normaal heb ik totaal geen hoogtevrees als ik aan het wandelen ben, maar wanneer mijn leven aan touw hangt, begrijp ik ineens waarom mama al moet huilen als ze mij ziet bungee jumpen op een video. Gelukkig blijkt dit gevoel met de keer dat ik omhoog ga te vervagen en begin ik me realiseren hoe geweldig en inspannend deze sport is. We zullen zien of ik nog het zelfde zeg na het aankomende weekend, want we gaan dan de echte rotsen uitproberen. Mam, ik zal je de foto’s (proberen) te besparen.

Al met al ben ik inmiddels eindelijk een beetje gesetteld in deze heerlijke stad. Ik probeer nog steeds hard te studeren en ik vind het heerlijk om thuis te komen bij een huisgenoot die net zo veel van wijn en koffie houdt als ik en net zo hard moet studeren. Elke ochtend zet diegene die het eerste wakker is een kan koffie voor ons beide om de dag door te komen. Ook blijken sttudiesessies goed te werken en wijn blijkt een hele goede combinatie te zijn. Op nog geen 5 minuten loopafstand bevind zich een wijnwinkel en een tweedehands boekenwinkel naast elkaar. Blijer kan je me echt niet maken. Soms vergezeld haar vriend ons met onze wijnsessies vanaf Skype vanuit Vietnam.

Ook ik heb een geweldige nieuwe liefde, namelijk een fiets.

Elke ochtend ga ik de missie aan om de heuvels op te fietsen, zonder om te vallen. Dat gaat tot nu toe nog goed, al moet ik zeggen dat op sommige stukken ik wellicht sneller zou zijn als ik zou lopen. Bovendien moet ik zeggen dat ik op dag 3 toch wel echt de bus heb genomen, omdat mijn benen amper in staat waren tot trap lopen. Over de campus fietsen is vergelijkbaar met het spelen van Mariocard of iets dergelijks, aangezien ik moet slalommen tussen alle studenten. De terugweg naar huis is elke dag weer een feestje, wel hangt de goede afloop af van de kwaliteit van mijn remmen.

UBC is elke dag weer een verrassing, zo bevond ik me 2 dagen geleden ineens bij een optreden van Vance Joy midden op de campus en zat ik vanavond op dezelfde plek aan een lange tafel omringt door vreemdelingen te dineren onder het genot van heerlijke muziek.

Dit verhaal is weer veel te lang geworden. Ik vind het leuk om het met jullie te doelen, want stiekem mis ik jullie ook ontzettend. Ik hoop dat jullie net als de vorige keer de moeite hebben genomen om het te lezen. Bedankt voor al jullie lieve en leuke reacties en tot snel!

Liefs,

Eva