Soms lig ik maar te wachten tot het stopt maar
de gedachten lijken me te volgen zonder dat ik
echt denk aan alle dromen die ik wil volgen.

Ik denk alleen maar aan de onzekerheid waarin
de toekomst is verborgen met een zekere waan
van mysterie en onverwachte gebeurtenissen die
mijn dromen verstoren.

Nu weet ik niet wat de dromen zijn, bovendien
weet ik ook niet wat ze waren, want we zijn nu
op een punt waarin de dromen van gister niet meer
zijn wat ze vandaag zouden kunnen zijn.

Daarom blijf ik maar wachten tot ik weet wat
zekerheid is, terwijl ik zoek naar wat ik kwijt ben, en
ik probeer de zekerheid te vinden in onzekerheid.

Soms brengt wat verborgen is, meer helderheid, wat
me uiteindelijk misschien wel helpt om dat te bereiken
waarin ik verloren ben geraakt; al hoop ik nu vooral
dat ik kan accepteren wat het is, zoals het is, zodat
ik eindelijk weer kan slapen.

C.