Ik weet niet heel er goed waar ik moet beginnen,
het enige wat ik zeker weet is dat het eindigt.
Ik weet ook niet zo waar het begin der dingen,
een plek vindt in mijn zijn.

Ik raak in de war omdat de zin van dingen,
er helemaal niet lijkt te zijn.
Daardoor kan ik het begin niet vinden
en lijkt het einde ineens heel ver.

Ik zou graag willen weten waar die zin gebleven is.
Al was deze in de diepte misschien al weg.
Nu lijkt de diepgang die ik voel, ineens heel veel pech.

Hoe makkelijk zou het namelijk zijn,
om niet over deze dingen te hoeven denken.
Gewoon te zijn en niet meer zin is nodig.
Ja, dat zou me toch heel gemakkelijk lijken,
dan hoef ik ook niet van gebaande wegen te wijken.

Nu zoek ik zin in mijn gevoelens,
omdat deze vaak te veel naar boven drijven.
Soms blijk ik de enige te lijken,
die de zin ervan niet kan onderdrukken.

Steeds opnieuw lijkt het niet te lukken,
totdat ik vergeet dat ze er waren
en ik weer door kan gaan met zijn.
Zodat ik me weer druk kan maken om de zin,
die er niet is.

Zodat ik me weer druk kan maken om de zin,
inplaats van een gevoel dat ik mis.

C.