Wanneer mensen keer op keer een verrassing blijken te zijn,
dan verbaasd het me steeds opnieuw.
Alsof ik elke keer de ondergrond verwacht,
maar de waarheid me in mijn gezicht uitlacht.

Men lijkt het te doen voor de gein,
maar ik blijk telkens weer onstabiel.
Dan weet ik dat het weer tijd is om stil staan,
en weer door te gaan.

Het is tijd om te beseffen dat het leven onvoorspelbaar is,
daar is eigenlijk niets mee mis.
Het is tijd om het bij mezelf te zoeken,
inplaats de wereld te blijven vervloeken.

Uiteindelijk ben ik namelijk zelf diegene,
die mijn denken mij laat beïnvloeden.
Terug naar het innerlijke serene.
Waar de sensuele gedachten me laten overspoelen,
zonder verwachtingen.
Terwijl ik diep van binnen nog wacht op je.

C.