De vraag overviel me na minuten lange stilte. Ineens leken alle woorden te veel en wist ik het niet meer. Ik liet je blik los en probeerde woorden te vinden. Ik wilde een woord zeggen dat het beste bij mijn huidige gevoel paste, maar ik wist het niet. 

‘Ontwetendheid,’, mompelde ik terwijl ik je weer aankeek. Het woord kwam het meest in de buurt bij de waarheid. ‘Jij?’ 

Je leek niet lang na te hoeven denken en keek me met een enorme intensiteit aan terwijl je het woord uitsprak. 

‘Interesse.’

Ergens ver weg, maar eigenlijk dichtbij, riep iemand dat we van partner moesten wisselen en ik wilde niet. Ik wilde geen afscheid nemen en tegenover iemand anders gaan zitten. Ik wilde juist dichter tegen je aan gaan zitten en de energie die ik ervaarde verder ontdekken. Jij leek hetzelfde te denken. We stonden niet op en bleven elkaar alleen maar aankijken. Misschien keek je zelfs wel een beetje uitdagend. Ik voelde me hart heel hart bonken en voelde de spanning in mijn buik gloeien. Eigenlijk wilde ik ook wel heel graag opstaan en weg gaan om van de intensiteit te vluchten. 

We moesten weer kijken naar elkaar. Nu mochten we elkaar aanraken en het voelde als een opluchting toen ik eindelijk jouw knieën tegen mijn knieën voelde en toen we langzaam elkaars handen in elkaar legde. Het voelde heel natuurlijk. 

Net als eerder die middag toen we elkaars vingers aanraakte tijdens een dans. Er ging toen een soort trilling door mijn hele lichaam en ik denk dat jij dat ook voelde, want je keek me daarna heel intens aan. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat je me aantikte toen we partners moesten kiezen, terwijl ik eigenlijk op stond om weg te vluchten voor de spanning. Bang om afgewezen te worden. Het voelde als een opluchting toen jij mij aan tikte en ik tegenover je kon zitten. Daar begon het. 

Ik denk dat ik nooit eerder in de gelegenheid ben geweest om zo lang naar iemand te kijken. Vooral niet naar zo’n leuk iemand. Ik deed echter m’n best om me niet te laten afleiden door jouw knappe hoofd en mooie ogen. Ik probeerde terug te keren naar mijzelf, naar het gevoel dat jouw energie mij gaf. ‘Probeer bij jezelf te blijven wat ervaar je nu.’, riepen ze. 

Wat ervaar ik nu?, vroeg ik aan mezelf. 

Ik probeerde terug te keren naar de oorsprong, maar ik werd een beetje afgeleid door de drang om jou aan te raken. Het voelde als iets wat geen keuze was, maar als iets wat moest gebeuren. 

Beheers je. – dacht ik. 

Ik sloot mijn ogen en dacht even na. Er was alleen niets om over na te denken. Ik voelde alleen energie stromen en ik kwam in de verleiding om mijn ogen weer open te doen om naar je te staren. Voorzichtig opende ik mijn ogen. Jij had ze nu ook gesloten. Ik bekeek je gezicht grondig. Ik voelde echter niets. Ik dacht eigenlijk ook niets meer. Ik voelde alleen energie. Als een energiebal fibrerend tussen ons in. 

‘Probeer nu je focus bij de ander te leggen. Wat gaat er in de ander om?’ 

Ik keek nog eens naar je en je opende je ogen. Zou jij voelen wat ik voel? Ik moest een beetje lachen en jij ook. 

‘Leg zonder woorden aan elkaar uit wat goed voelt en wat je wilt.’ 

Ik likte een beetje over mijn onderlip, omdat die droog aanvoelde. Ik grinnikte van binnen. Hoe zou dat op jou overkomen. Ik denk dat jij dat merkte. Je keek me nieuwsgierig aan. Interesse had je gezegd. Je was dus geinteresseerd in mij. Ik merkte dat mijn interesse eigenlijk meer in het gevoel lag dan in jou. Al wilde ik wel graag dichter bij je zijn. Ik weet niet hoe ik dat duidelijk heb gemaakt, maar het werd duidelijk. Je schoof meer naar me toe en zette je benen naast me neer. Ik bleef zitten zoals ik zat met mijn benen over elkaar. Ik zat goed. Het was fijn om je lichaamswarmte dicht bij mij te voelen. Ineens was het over. De oefening was over en we moesten een manier vinden om elkaar te bedanken. Eindelijk was er een knuffel. Het voelde zo natuurlijk dat mijn adem even stopte. Ik wilde je eigenlijk niet meer los laten. De energiebal was eindelijk opgelost en ik werd rustig. 

‘Ontwetendheid?’ – vroeg  hij. 

‘Nee, inhouding.’, zei ik terwijl ik naar de grond keek. Inhouding, is dat uberhaupt een woord? – dacht ik terwijl ik mezelf stilletjes uitlachte. 

Er moest iemand bij komen. Groepjes van drie. Aangezien we te lang in onze knuffel waren blijven hangen, moesten wij samen met nog iemand dezelfde oefening doen. Shit. 

Dat moet jij ook gedacht hebben, want je probeerde nog iemand je plaats te laten vervangen. Mislukt. 

Daar zaten we dan. Ik wist niet waar ik naar moest kijken. Naar jou of naar die andere man die er ineens bij zat. Ik wilde eigenlijk naar jou kijken, maar merkte dat het te veel spanning opleverde in deze situatie. Ik keek naar de ander en weer naar jou en ik werd gefrustreerd van mezelf. Ik koos voor de middenweg en voelde jullie allebei naar mij kijken. Slecht idee. dacht ik bij mezelf en ik voelde de energiën gieren door mijn lijf. Ik keek naar de vreemde man. Die heel vreemd voelde in jouw nabijheid, al kende ik jou net zo goed. Hij lachte en daagde me uit. Het moet vreemd geweest zijn voor hem. Ik heb het gevoel dat je onze energie van kilometers afstand kon voelen, omdat het zo sterk aanwezig was in mijn lichaam. Ik wilde dat het even tot rust kwam en keek jou weer aan. 

Ik voelde me iets rustiger worden en ik wilde dat jullie je even vermaakte terwijl ik nog verder tot rust kwam. Ik sloot mijn ogen om me af te sluiten van de blikken. 

Adem in, adem uit. Ogen open. 

Jullie keken elkaar aan. Fijn. Ik lachte in mezelf. Hij legde zijn hand op jouw been en jij je hand op die van mij. Ik legde mijn beide handen op die van jullie en we lachte. Ik was opgelucht dat jouw hand op mijn been lag en voelde me nog rustiger worden. 

De vreemde man bewoog zijn hoofd voor mij en lachte. Ik lachte naar hem. Het was fijn. 

Ik voelde dat mijn hand jouw hand steviger aanraakte dan die van hem. Het voelde niet eens stevig genoeg. Ik weet niet of er een manier was om de drang die ik voelde om weer dicht bij jou te zijn uit te drukken in de situatie. Ik wisselde het nu af. Hij. Jij. Midden.

Voor ik het wist was het klaar en stond ik op. Ik voelde zo veel spanning in mijn lijf dat mijn benen mij heel snel weg brachten van de situatie. Weg nu. – dacht ik.