Sommige momenten ben ik zo intens vrolijk. Ik voel me een met mezelf en een met het moment.
Alleen in de wereld, maar ook een deel van de wereld. Ik voel nog net geen tintelingen door mijn hele lijf. Ik voel niet letterlijk bewust hoe elke cel van mijn lichaam leeft. Ik ben me even bewust van dit moment. Tot het langzaam normaal wordt en wegvloeit in mijn dagelijkse leven.

Dan ben ik weer somber. Ineens uit het niets. Ik voel me alleen, maar geen deel van iets. Ik vraag me af waarom ik hier ben. Wat is het nut van het zijn, van het mij zijn. Ik vraag me dingen af die ik me anders niet afvraag. Ik ben me akelig bewust van de tijd. De tijd die maar door blijft tikken en ik ben me akelig bewust van een leven zonder jou.

De momenten wisselen elkaar zo snel en onverwachts af dat ik me afvraag waar mijn invloed is in dit geheel. Mijn hoofd voelt als een wandelende chaos waar geen structuur in lijkt te vinden. Mijn gedachten worden geleid door een gevoel diep van binnen. Ben ik dat of ben ik de gedachten?

Ik zou niet weten hoe ik invloed moet hebben op het kale gevoel dat in mijn rommelt tussen de momenten in. Ik zou niet weten hoe ik stil moet staan in een wereld die alleen maar verder gaat.
Ik zou niet weten hoe ik erachter moet komen wat het gevoel veroorzaakt. Het lijkt nu namelijk gewoon een ritme te volgen. Wellicht een sinusritme.

Stiekem verracht ik de mensen wel die zich hier niet druk om maken. Die alleen maar leven om het leven. Leven omdat ze niet dood zijn en willen. Leven omdat ze geluk willen nastreven.
Hoe makkelijk is die wereld en hoe moeilijk is de wereld van het denken en het bewust zijn.

Hoe makkelijk is het leven van een dier en hoe ongemakkelijk is het om niet beter te weten.

Hoe geweldig is het om over dingen na te kunnen denken. Hoe chaotisch mijn gedachten ook zijn. Het zet me steeds opnieuw aan het denken.

C.