Ik realiseerde me niet, hoeveel jij betekende.
Je was er altijd, elke keer dat ik verdriet kende.
Elke keer kwam jij naar me toe en was je er.
Niet meer en niet minder.
Nu ben je weg.

Terwijl het zo veel waard was dat je er gewoon was.
Ik weet dat ik soms boos op je werd, maar je kwam altijd bij me terug.
Je begreep er waarschijnlijk niets van, maar dat maakte niet uit.
Met jou in de buurt voelde ik me nooit echt alleen.
Ik wist dat jij er toch was, maar ik besefte niet hoeveel dat waard was.
Ik wist niet dat jij diegene was die me liet lachen als ik van binnen huilde.
Jij liet me de wereld weer zien, hoe deze echt was.
Zonder iets te zeggen.
Dat kon je toch niet.
Je was er.

Nu ben je weg en huil ik.
Alleen nu ben jij er niet meer om naar me toe te rennen,
te gaan spinnen en te kroelen, tot dat ik me beter voel.
Jij bent weg en ik weet niet wat te doen.
Ik mis je nu al lieve Mimi. Ik hoop dat je rust vindt en vrede.
Ik hoop dat ik jouw geest ooit opnieuw in iemand kan ervaren mens of kat.
Jij was wat ik al die tijd nodig had.

C.