Soms vraag ik me af,
waarom is het zo moeilijk.
Samen zijn of alleen.
Nooit is het goed genoeg.

Sommige dagen begin ik met een lach,
Eindig ik met een traan
en wat het bemoeilijkt is het besef.
Dat of wat niet.

Niet alleen of wel.
Fijn is het alleen.
Samen ook, al moet je uiteindelijk zelf daar zijn.
Daar staan. Niet samen.
Of wel?

Samen staan we in verbinding,
grote lijnen en kleine.
We zijn samen, nooit alleen.

Voelen kan het alleen wel.
Hoe we voelen hoe alleen is.
Als we dat nooit daadwerkelijk zijn.
Het is de vraag waarom.
Waarom we alleen alleen zijn
en met iemand soms ook.

Al ben je altijd samen.
Toch blijft er altijd die wil.
De wil om dat te verbinden,
wat niet binnen jouw bereik is.

Daarom is het nooit goed.
Samen of alleen.
We zijn beide nooit echt.

C.