Zweet, vurige nachten.
Dat is nooit wat ik van mezelf verwachtte.
Toch zie ik mezelf elke nacht in die droom.
In die droom lijkt dat alles zo heel gewoon.

Toch weet ik dat als ik wakker word, het niet gewoon is.
Het was te kort, het is iets wat ik in het dagelijkse leven mis.
Waarom lijkt alles in die droom zo vurig en zo mooi?
En voelt het in het dagelijkse leven als een kooi?

Net alsof ik in die droom mezelf ben,
maar die zelf in het dagelijks leven niet meer herken.
Betekent dat dat de droom de echte ik is?
Dat ik mezelf in het dagelijks leven opsluit in een gevangenis?

Een gevangenis die mijn lichaam heet.
Het is iets dat me opvreet.
Niet te weten of de droom nou spreekt.
Spreekt voor mij of spreekt voor dromen.
Niet alles hoeft tot werkelijkheid te komen.

C.