Ik denk en denk maar.
Ik denk het te weten.
Dan zijn de gedachten ineens klaar.
Alsof ze er nooit hebben gezeten.

De betekenis is niet te achterhalen.
In de gedachten die geen einde kennen.
De waarheid lijkt steeds te falen,
Dichtbij lijk ik er steeds van weg te rennen.

Want al is de betekenis in zicht,
dan lijkt deze niet grijpbaar te zijn.
De wirwar brengt geen duidelijk aan het licht.
En de onduidelijkheid doet alleen maar pijn.

Kon ik maar zeggen wat dit betekende.
Wetende, dat de betekenis geen rust geeft.
Het is juist de waarheid die steeds wordt herbeleefd.

Al is de ware waarheid niet te grijpen.
Niet te pakken en niet te begrijpen.
De ware waarheid zal wel afwijken,
aangezien afwachting al zolang heeft kunnen rijpen.

Waar ik moet zoeken naar de betekenis van alle gedachten,
dat wil ik niet eens weten.
Want dan moet ik onder ogen komen dat alles wat ik verwachtte,
me alleen maar in mijn gezicht lachte.
De ware betekenis is niet te meten.
En misschien daarom maar het liefst, zo snel mogelijk vergeten.

C.