Het meisje kijkt naar hem,
op een manier die ze niet eerder kende.
Met een gebroken stem,
was alles ineens verloren wat ze bekende.

Tranen druppelde over haar wangen.
Zo veel pijn kan een meisje lijden.
Door in een liefde te zijn gevangen.
Elke keer weet ze zich weer tot hem te wijden.

Ze houdt van hem om een onverklaarbare manier.
Toch beleeft ze weinig plezier,
aan deze eindeloze relatie.

Ze heeft zo veel frustratie
aan hem en aan haar.
Waren de door haar uitgesproken woorden maar waar.

Ze wilt zo graag dat het werkt dat hij niet merkt:
Ze gaat kapot van binnen, maar de liefde blijft het van het kapotte gevoel winnen.

Ze geeft hem nog een kans
en belandt daardoor in een trans.
Van doorgaan en kansen geven.
Dit is eigenlijk niet de manier waarop ze wilt leven.

Elke keer dat ze breekt door het samen zijn.
Dan denkt ze dat de tranen willen uitleggen,
zonder hem is er pijn.
Dat is dus ook wat ze tegen zichzelf zal zeggen.

Zonder hem kan ik niet zijn.
Niet zijn wie ik ben, dacht ze.
Diep van binnen weet ze, het is allemaal schijn.
Met dat gevoel van binnen lacht ze.

Na alle kansen is het nu echt klaar,
maar hij geeft heel veel bezwaar.
Hij kent haar goed. Niets is minder waar.
Weet precies te zeggen wat haar breekt.
Hij smeekt.

Het is te laat.
Dit is niet hoe je met iemand omgaat.
De jongen beseft nu pas.
Hoe het al die tijd voor het meisje was.

Het meisje hoopt, dat als laatste daad,
hij het meisje nu los laat.

C.